ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Θα σου χαρίσω ένα χαμόγελο
να φωτίσει τις σκιές της θλίψης
ήχο βιολιού
γλυκά να σε μαγέψει.

Στης προσδοκίας τις γρίλιες
η ευχή μου ας τρυπώσει,
καλημέρα να πει στη ζωή
κι αυτή 
να φτερουγίσει.

Θα σου διαλέξω ηλιαχτίδα
να σου ξυπνήσει την χαρά
κι αν με φως γνώσης 
με συγνώμη σκύψεις στην καρδιά, 
γιατριάς λουλούδι να φυτρώσει.

Μόνο τα όνειρά μου 
δεν θα σου χαρίσω.
Ξεχνώντας τα τσαλακωμένα
τα ξένα και τα προδωμένα, 
ίσως μαζί μια νύχτα 
να ονειρευτούμε.

________________________________

Ελένη Βαφειάδου
από την ποιητική συλλογή το τυφλό κορίτσι και άλλα ποιήματα

ΓΙΑ ΤΟΥΣ "ΠΟΙΗΤΕΣ"

Κι αν με ναρκισσισμό ενίοτε

οι ποιητές εκθέτουν 

τον οίστρο της ψυχής τους, 

ταξίδια του νου χαράζουν μακρινά 

για τους γιους του Οδυσσέα. 

Κι αν το χλωμό το φύλλο 

στροβιλίζεται χορευτικά 

στο χάδι του αέρα, 

Μόνοι αυτοί μπορούν 

να αναδείξουν την ομορφιά του.

Χίμαιρα η ζωή τους μοναχική, 

μα τι θα ήταν ο κόσμος 

των παιδιών μας 

Χωρίς την ποίηση τους; 

Μόνοι αυτοί 

σαν συνομιλούν με τις μούσες 

μια γέρικη καρδιά μπορούν 

να κάνουν να σκιρτήσει.

Κι οι έρωτές τους 

τροφή της αιωνιότητας 

Σαν ο λόγος τους

την ουσία
της ζωής έχει αγγίξει.

__________________

Ελένη Βαφειάδου

Πίνακας: Modigliani, Portrait of a poet, 1915


To ποίημα αυτό γράφτηκε με αφορμή το ποίημα "ΠΟΙΗΤΕΣ" του Γιάννη Ρίτσου αφιερωμένο στον Κώστα Καρυωτάκη ("Τρακτέρ" 1930-1934):

Ω, δε χωρεί καμία αμφισβήτηση, ποιητές

είμαστ' εμείς με κυματίζουσα την κόμη
-- έμβλημ' αρχαίο καλλιτεχνών -- και χτυπητές
μάθαμε φράσεις ν' αραδιάζουμε κι ακόμη

μια ευαισθησία μας συνοδεύει υστερική,
που μας πικραίνει ένα χλωμό, σβησμένο φύλλο,
μακριά ένα σύννεφο μαβί. Χιμαιρική
τη ζωή μας λέμε και δεν έχουμ' ένα φίλο.

Μένουμε πάντα σιωπηλοί και μοναχοί,
όμως περήφανα στα βάθη μας κρατούμε
το μυστικό μας θησαυρό, κι όταν ηχεί
η βραδινή καμπάνα ανήσυχα σκιρτούμε.

Θεωρούμε ανίδεους, ανάξιους κι ευτελείς
γύρω μας όλους, κι απαξιούμε μια ματιά μας
σ' αυτούς να ρίξουμε, κι η νέα ξανά σελίς
το θρήνο δέχεται του ανούσιου έρωτά μας.

Αναμασάμε κάθε μέρα τα παλιά
χιλιειπωμένα αισθήματά μας· εξηγούμε
το τάλαντό μας: «κελαηδούμε σαν πουλιά»·
την ασχολία μας τόσ'ωραία δικαιολογούμε.

Για μας ο κόσμος όλος μόνο είμαστ' εμείς,
και τυλιγόμαστε, μανδύα μας, ένα τοίχο.
Μ' έπαρση εκφράζουμε τα πάθη της στιγμής
σ' έναν -- με δίχως χασμωδίες -- μουσικό στίχο.

Γύρω μας κι άλλοι κι αν πονούν κι αν δυστυχούν,
κι αν τους λυγίζει, αν τους φλογίζει η αδικία --
ω, τέτοια θέματα πεζά ν' ανησυχούν
τους αστρικούς μας στοχασμούς, είναι βλακεία.

ΤΟ ΠΟΛΙΚΟ ΑΣΤΕΡΙ

          



Τι κι αν η γη έχασε τον ομφαλό της;
Τι κι αν το σήμερα έχει ακόμα ενοχές με ραγίσματα του χθες;
κι αν ρόλοι άστικτοι θωπεύουν τις αμαρτίες,
και το σώμα έχει μπαλώματα κι ελλείψεις;
Τι κι αν η πούλια σπάνια συναντάει τον αποσπερίτη;

Συνέβη άπαξ...

Τώρα ξέρεις,
η ψυχή σου το ξέρει
πως σενάριο ζωής γράφεις.
Δεν φοβάσαι πια.

Το Πολικό σου αστέρι λάμπει.
Να το ακολουθήσεις.

___________________

Ελένη Βαφειάδου

*Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο διαδίκτυο στις 13/5/2016

H ZΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ, ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ

Ακρύλικό σε καμβά, Μάιος 2017

Ελένη Βαφειάδου

Η ζωή.

Η ζωή σου.
Μια κραυγή, μια ανάσα,
κι ένα φως...
και το ταξίδι ξεκίνησε.
Δασκάλα η ζωή που σε πήρε από το χέρι,
σου έμαθε να αισθάνεσαι, να επιλέγεις, να προχωράς.
Σου έδειξε το τέλος κάπου στο βάθος.
-Μην φοβάσαι το θάνατο, την ακούς να λέει, ΄
από σένα εξαρτάται, από τις επιλογές σου...
Τη βλέπεις πανέμορφη και λαμπερή 
να φλερτάρει μαζί του
να στροβιλίζονται σε κοινό σκοπό.
Σκοπός ζωής -σκοπός θανάτου
δίνει ομορφιά και νόημα.
Ανάμεσά τους ο Έρωτας.
Νικάει το θάνατο ο έρωτας
ομορφαίνει την ζωή.
Μικροί θάνατοι οι χαμένοι έρωτες.

Γύρω σου άλλοι άνθρωποι στις δικές τους διαδρομές. 

Ξεκινάς μαζί τους ή τους συναντάς στην πορεία,
άλλοι απομακρύνονται, άλλοι μένουν.
Αυτοί σου μαθαίνουν το καλό και το κακό.
Τα κατέχουν καλά και τα δυό.
Είναι ικανοί και για τα δυό.
Κι εσύ το ίδιο.
Εσύ αποφασίζεις.
Την κάθε στιγμή.
Κι απομακρύνεσαι από σένα ή μένεις πιστός σύντροφος, 

να κρατάς ζωντανή την εικόνα 

της όμορφης Δασκάλας.
Μικρός θεός μέσα σου, ο θεός σου,
εκεί θα ανακαλύψεις την δύναμη,
εκεί τις απαντήσεις,
εκεί το νόημα και την ουσία,
εκεί την αγάπη,
εκεί τον έρωτα,
όλα εκεί αρχίζουν και τελειώνουν.
Αν τον προδώσεις έχεις προδώσει την ζωή,
την όμορφη Δασκάλα.

_________________

Ελένη Βαφειάδου

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Πνευματικό θα έλεγα έναν άνθρωπο που έχει πάρει τον εξελικτικό δρόμο της πνευματικής ανάπτυξης, έναν δρόμο ιερό, προς την υπέρβαση της φύσης του και την αναζήτηση της εσωτερικής του αλήθειας, των πνευματικών του δυνατοτήτων αλλά και του πραγματικού νοήματος της ζωής.

Δρόμος επίγνωσης σώματος, πνεύματος και ψυχής ώστε να συνυπάρχουν με αρμονία σε ένα γαλήνιο όλον, απαλλάγμενο από εσωτερικές εντάσεις κι αντιθέσεις . Αισθήματα, σκέψεις, και διαίσθηση αναγνωρίζονται σιγά σιγά σαν αντιδράσεις προς τον συνειδητό και ασυνείδητο κόσμο του. Ο λόγος εκφράζεται συνειδητά και οι πράξεις αποκτούν συναίσθηση ευθύνης με αυτοσεβασμό, ώστε να συμβαδίζουν με τις σκέψεις και τα λόγια. Δεν είναι απαραίτητη η ακαδημαική μόρφωση, ούτε η επαγγελματική καταξίωσή του ,συχνά τα τυπικά προσόντα υποκαθιστώνται από τα μαθήματα της ίδιας της ζωής. Πνευματικές απολαύσεις και ιδανικά παίρνουν σταδιακά μεγαλύτερη αξία από τα υλικά αγαθά και τα αποχτήματα, και κατακτιέται η αυτοσυνείδηση της ύπαρξης μέσα στην κοινωνία και το σύμπαν που του δίνει μια νέα οπτική της ζωής και των προτεραιοτήτων της, η διαφορετική, καθαρή ματιά της ανθρώπινης νόησης.

Ακούραστα καταπονεί τον νου, ώστε να δώσει απαντήσεις στα μικρά και μεγαλύτερα ερωτήματα της ζωή και αποκτά γνώσεις που διαχέονται αλλά δεν μεταλαμπαδεύονται. Μπορεί να αποτελέσει φωτεινό φάρο για τους άλλους ανθρώπους στις δικές τους αναζητήσεις, να καθοδηγήσει και να τους βοηθάει χωρίς να τους εξουσιάζει ή να ελέγχει.

Μπορεί χάρις στην αυτογνωσία να κυριαρχεί και να ιεραρχεί τις επιθυμίες του και τα συναισθήματά του, αποκτώντας έλεγχο στη ζωή του, θέτοντας και υπηρετώντας πιστά τα όνειρά του, ότι δηλαδή η ψυχή του επιτάσσει, γνωρίζοντας ότι σκοπός ζωής είναι κάτι ιερότερο και σημαντικότερο από την απλή επιβίωση σε καθεστώς φόβου και ανασφάλειας.

Η διαχείριση της ζωής του πνευματικού ανθρώπου που έχει αποκτήσει σκοπό, νόημα και ουσία έχει άμεση σχέση με την σωστή διαχείριση του χρόνου του που είναι η μοναδική του πραγματική περιουσία. Από την διαχείρισή του εξαρτάται η επίτευξη του σκοπού μιας ζωής. Έτσι εστιάζει όλο και περισσότερο στο αίτιο και την ουσία.

Υπέρτατο αγαθό στην εξέλιξή του είναι η ελευθερία της βούλησης.

Μπορεί να επιλέγει ελεύθερα. Αν επιλέξει το καλό, την αγάπη, την συγχώρεση, την αλήθεια, την γνώση, και την δικαιοσύνη για να ορίσει και να βελτιώσει τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του γίνεται πνευματικός, άξιος της εμπιστοσύνης των υπολοίπων.

Συχνά είναι ο δρόμος του μοναχικός διότι εκφράζει το διαφορετικό που δεν είναι πάντοτε αποδεκτό. Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη εξοστρακισμούς και διώξεις φωτισμένων ανθρώπων. Αποτελούν απειλή για το ακατέργαστο εγώ άπληστων ανθρώπων με σκοτεινούς σκοπούς, που επιδιώκουν ανά τους αιώνες το κυνήγι του χρήματος, της εξουσίας, της ηδονής και των απολαύσεων.

Δανείζομαι αποσπάσματα πρόσφατου άρθρου του Στήβεν Χώκινς με τίτλο "αυτή είναι η πιο επικίνδυνη εποχή για τον πλανήτη μας". Επισημαίνει ότι στην εποχή μας ο άνθρωπος ανίκανος να παράγει τα προς το ζειν και αποκομένος από τους ηγέτες και τα κέντρα λήψης αποφάσεων νιώθει τεράστιο θυμό, που τον οδηγεί σε πράξεις απελπισίας. Τα επιτεύγματα της τεχνολογίας τον θέτουν στο περιθώριο και διογκώνουν τις ανισότητες ενώ παράλληλα αυτές γίνονται περισσότερο ορατές από ποτέ. Άνθρωποι στη Σαουδική Αραβία και αλλού χωρίς πρόσβαση σε νερό χάρις σε ένα κινητό ξεκινούν ταξίδια απελπισμένα προς την ευμάρεια και ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να καταστρέψει τον πλανήτη του χωρίς να έχει την δυνατότητα να δραπετεύσει από αυτόν. Η γη από μακριά δεν είναι παρά μια μικρή κουκίδα που έθνη και σύνορα ίσως έχουν μικρότερη σημασία από την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Μόνο αν μάθουμε να μοιραζόμαστε και να συνεργαζόμαστε στον πλανήτη υποστηρίζοντας τους οικονομικά αδύνατους προς μια δίκαιη παγκόσμια ανάπτυξη παράλληλα με την συνεπή προς την προστασία των φυσικών πόρων και του ανθρώπινου κεφαλαίου μπορούμε να ελπίζουμε. Ο πνευματικός άνθρωπος έχει την ευθύνη με ταπεινότητα να ενσκύψει στα πραγματικά προβλήματα της ανθρωπότητας και να προτείνει βιώσιμες λύσεις...

Κι εμείς δεν έχουμε παρά να τον αναζητήσουμε να επιλέξουμε να διδαχθούμε από αυτόν και να τον ακολουθήσουμε σε έναν δικό μας πνευματικό δρόμο για να εξελιχθούμε σε όντα μιας καλύτερης κοινωνίας.

Το παραπάνω κείμενο παρουσιάστηκε στην τέταρτη εκδήλωση της ομάδας Αλληλεγγύης "ΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ"  με τίτλο "Ο πνευματικός άνθρωπος και ο ρόλος του στο κοινωνικό γίγνεσθαι" που πραγματοποιήθηκε στις 24/4/2017 στην αίθουσα εκδηλώσεων των εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ

ΗΡΘΕΣ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ

Χθες το βράδυ ήρθες στο όνειρό μου
χάδι γλυκόλογο σαν βγήκες να γυρέψεις,
κι ήθελα να σου χαρίσω
της αγάπης την ζωογόνα νιότη,
της πύλης των πόθων
το κλειδί σε είδα να κρατάς.

Μια στιγμή στης στροφής την ρότα,
αρκεί για να βρεθεί
παράλληλη η σελήνη.
Φιλί απαλό στου λαιμού την καμπύλη
εφάπτεται με τα όνειρα
των πάνλαμπρων αστεριών.
__________________

Ελένη Βαφειάδου

MIA HΛΙΑΧΤΙΔΑ

Σου έστειλα μια ηλιαχτίδα 

να χρυσώσει τη μελένια ματιά

όταν βήματα με οδήγησαν ξανά

στον όμορφο κόλπο.

Εκεί που χρυσαφένιες ακτίνες

κέντησαν τα μυστικά

της πρώτης και της τελευταίας αγκαλιάς

πάνω στο ευλύγιστο νερό.

Να σε βρει, της ζήτησα,
μαζί με μύρο

κατάλευκου πέταλου λεμονιάς,

στίχους να σου ψιθυρίσει  

για να σε ξελογιάσει.

Να λύσει τα μάγια
των μοχθηρών ψυχών

να λευτερώσει τη λαλιά

που λάγνα ξέρει να ψιθυρίζει

λόγια ερωτικά.

Κι εμφανίζεται στου ονείρου

την οπτασία

κουκλόσπιτο σε αέρινο μονοπάτι

ανάμνηση ενός μέλλοντος που δεν ορίζεται.

Πέλαγος των ματιών  

αντανακλάται στο ποτήρι

μισοτελειωμένου ρουμπινί κρασιού

πράξης μεθυστικής

που λικνίζει τα κύτταρα

σε αργόσυρτο μεθυστικό χορό

γνώριμο από παλιά.

Από όλους μυστικό,

όπως αρμόζει σε αιώνιους εραστές.
__________________________

Ελένη Βαφειάδου