ΕΡΩΤΙΚΟ

 

Κάποτε άρχισα ξανά να ονειρεύομαι.
Με μάτια κλειστά αφήνομαι
την επόμενη μέρα καθοδηγώ·
επιλέγω τους συνταξιδιώτες.

Έπαψα στην αγάπη να αντιστέκομαι·
τα δώρα της ζωής αποδέχτηκα

τις μαύρες σκέψεις απεκδύθηκα
κι άρχισα να με συναντώ.

Όταν με θυμό πέταξες το δαχτυλίδι
στη θάλασσα για πάντα να θαφτεί
με στοργή ανέσυρα το παράπονο·
προσευχή το έκανα για να συναντηθούμε.

Για να σε ανταμώσω
έπρεπε να με εξαγνίσω.
Γαλήνια η γη μου
μα ο παράδεισος για δυο φτιάχτηκε.

Σε δρόμους που δεν ήταν κοινοί
δική μας στιγμή ήταν η συνάντηση
που αλλάξε μοιραία τη ρότα
δυο μοναχικών κομητών.

Την ουσία σου όταν μου εμπιστεύτηκες
θέλησα να βλαστήσω τους καρπούς σου·
το κλειδί της ευτυχίας
να σου παραδώσω.

Κι εσύ, μ΄ευγνωμοσύνη
τους μυστικούς φόβους έδιωξες
τις μύχιες σκέψεις αποκάλυψες
κι ακούμπησες πλάι μου.

Κάθε φορά που η πόρτα
ασφάλιζει ξανά τη φυγή σου
απόρθητο κάστρο, κρύσταλλο
απροσπέλαστης σιωπής γίνεσαι.

Τα ίχνη σου ακολουθώ
τις μνήμες αναμοχλεύω
σαγήνη και μαεστρία συχνά κατακτώ
κοντά μου να σε φέρω.

Μα η ελευθερία που στην εκτίμηση
στηρίζεται
κατάκτηση γίνεται επιλογής
ανυπέρβλητης αξίας.

Έτσι πρόθυμα χορταίνω με την απουσία
που συχνά αγκαλιάζει τη ζωή μου,
αχόρταγα ρουφώ την εγγύτητα
όταν απλόχερα μου τη χαρίζεις.

Κι αν ποθώ να μοιραστούμε
επόμενες στιγμές, μέρες και ώρες
μόνο ό, τι αμοιβαία διεκδικούμε
έχει νόημα.

Μέχρι τότε σ΄ έχω κλείσει
σε τόπο ιδεατό δικό μου,
όπου μαθαίνω πώς
σιωπηλά και αθόρυβα να σε αγαπώ. 

______________________________

Ελένη Βαφειάδου

Πίνακας: Ακρυλικό σε καμβά, "Γυμνό" (2018)

ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ

 

Με καλείς κι έρχομαι κοντά σου

στη λευκότητα των νεφών και του χιονιού
στη σαγήνη του φεγγαριού
μ΄ αφήνεις να σ΄ αγγίζω
θέλεις να σε πλάσω ξανά
Εύα στη ζωή σου,
Βεατρίκη μετά την κόλαση και το καθαρτήριο
είμαι εδώ
όπως στα όνειρα με διαμορφώνεις
όταν με καλείς

Αν υπάρξει παράδεισος
ίσως να μας περιμένει σε αυτή τη στροφή.

____________________________________

Ελένη Βαφειάδου

Ζωγραφική με κηρομπογιές σε χαρτί (Μετόχι, 8/9/2026)

 

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

 Όταν η επόμενη αυγή φαντάζει όμορφη

όταν ο δρόμος σου δείχνει επιλογές

όταν τολμάς να διεκδικήσεις

όταν αξιοποιείς το παρελθόν για να προχωρήσεις

όταν αποβάλλεις το θλιβερό περίβλημα

Τότε 

η έκδυση ενός ακμαίου

είναι η πιο απαστράπτουσα στιγμή

Ελένη Βαφειάδου

Κολάζ :Το ταξίδι της ζωής, 2026

Το ποίημα "η Μεταμόρφωση" γράφτηκε τον Σεπτέμβριο του 2024 και πρωτοδημοσιεύτηκε σε κείμενο στο πέμπτο τεύχος του περιοδικού "Αντίλογος" με τον τίτλο: "Γράμμα σε ένα φίλο", το φθινόπωρο του 2025.

Αφιερώνεται στους συμμετέχοντες του θεατρικού εργαστηρίου του Εθνικού Θεάτρου με τίτλο "Mεταμορφώσεις...εγώ δεν είμαι αυτό που ήμουν" , 10/2025-6/2026 υπό την καθοδήγηση της σκηνοθέτριας Σοφίας Καραγιάννη, που είχα την χαρά και την τιμή να συμμετέχω, μαζί με τις ευχαριστίες μου. Αξέχαστο ταξίδι μεταμορφώσεων που μαζί εξερευνήσαμε μέσα από κείμενα μυθικά και διαχρονικά, τις Βάκχες του Ευριπίδη, τους μύθους του Οβίδιου, και το "4.48 Ψύχωση" της Σάρα Κέιν και μας οδήγησαν σε μια παράσταση που συνεχίζεται... στο θέατρο και τη ζωή.

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

 

Εκείνη τη μέρα του Αυγούστου

πάλλονταν τα κύτταρα από έρωτα
νιότης πρωτόγνωρης,
ανάσας δροσερής,
ένωσης
σαν από παλιά καθορισμένης
να συμβεί.

Αναγγελία θανάτου
φίλου που δεν αξιώθηκε
τη δεύτερη ευκαιρία
για δεύτερη φορά
την ίδια εκείνη μέρα
συνέβη.
Καθήκον θλιβερό,
του αποχαιρετισμού το στερνό φιλί,
μα το νεκροταφείο αδειανό.
Τα κυπαρίσσια
το ύστατο χαίρε
να μη μετριάσει
τη χαρά αποφάνθηκαν.

Σε συνθήκη κυριαρχίας του έρωτα,
για ταξίδι προσυμφωνημένο
σε πρωτοσυνάντησα τότε,
που δεν έμελλε
παρά ατέρμονους δρόμους
ν´ ανοίξει.
Ανυποψίαστη, μου μίλησες
για τον έρωτα των γυναικών
που δόνησαν στα βάθη των αιώνων
τις μούσες των ποιητών.

Και το εφήμερο που βίωνα
διάσταση απόκτησε διαχρονική,
σε μια αλληγορία
που ακόμα καμιά μας
δεν μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει
στα βοτσαλάκια της ακτής,
στο αγκάλιασμα του πελάγους.

Κάπως έτσι ξεκινάνε
τα πιο όμορφα ταξίδια.

Ελένη Βαφειάδου

ΤΟ ΧΡΕΟΣ

 

ΤΟ ΧΡΕΟΣ

Να σου μιλήσω ήθελα
για την χαρά,
ποίημα να γίνει,
τραγούδι ζωής κι ελπίδας.

Με πάθος για τη ζωή
το φόβο πάλεψα,
τον πόνο άντεξα.
Δώρο τώρα,
πολύτιμο, εύθραυστο
θα προστατέψω.

Δε με φοβίζει πια ο ουρανός,
ούτε ο ορίζοντας ο μακρινός,
τα ζάρια όπως κι αν έρθουν
δύναμη έχω
στον άνεμο να σταθώ.
Χρέος αγάπης,
με αγάπη να ξεπληρώνω
για όσο ζω.

____________

Ελένη Βαφειάδου

Από την ποιητική συλλογή "Το τυφλό κορίτσι και άλλα ποιήματα", Αθήνα 2018, αυτοέκδοση.

Ο πίνακας σε ακουαρέλα και κάρβουνο, 45Χ37 εκ. "Θα αδειάσουν τα μάτια σου μέσα από το φως της ημέρας"είναι του Νίκου Τσιρώνη, 2010

ΤΟΠΟΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

ΤΟΠΟΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

Ο τόπος ήταν πάντοτε λατρευτικός.
Εκεί ψηλά όπου αγναντεύεις τα πέλαγα να σμίγουν,
πίσω από τα κυπαρίσσια και τους λόφους της πλαγιάς
η Ακρόπολη,
κι η πόλη που από μακριά κρύβει τις πληγές της.
Εκεί ανέβαιναν ανέκαθεν οι θνητοί
για να λατρέψουν την απεραντοσύνη
στο λόφο των Ταξιαρχών.

Λίγο πιο πέρα στη Μονή Καισαριανής
ξεκινά η πομπή των μασκοφόρων προσκυνητών.
Με δέος και κατάνυξη
συνοδεύουν δυο γεράκια στην άγρια ζωή
θεραπευμένα με φροντίδα.
Κι εκείνα, αφού διστάζουν για μια στιγμή
φτερουγίζουν μακριά.

Σε Παλαιοχριστιανική φτάνουν Βασιλική,
μεγαλόπρεπη κι απέριττη.
Τα απομεινάρια της πέτρας εκεί,
συναντούν όλες τις εποχές.
Δωρικές στήλες κι επιτύμβια
αποκαθηλώθηκαν ξανά και ξανά,
μετασχηματίζοντας τα περίτεχνα μάρμαρα
σε νέες λιθοδομές·
με την ίδια στιβαρότητα
όλους τους Θεούς δοξάζουν
ως την τελευταία τους εκδοχή.

Κλίτος περικλειόμενο από κίονες
κάτω από τους τοξωτούς θόλους
φιλόξενο στεγάζει περαστικούς εραστές
από την ξαφνική βροχή·
τόπος λατρείας γίνεται ξανά.

Τα γεράκια δεν αντιλαμβάνονται
τις εναλλαγές της εξουσίας,
ούτε τον απόηχο του κρότου
από των όπλων την κλαγγή
που ακόμα στοιχειώνει το σκοπευτήριο,
την άδικη θυσία στο όνομα
της υπεροχής μιας φυλής·

ανέμελα ερωτοτροπούν
στον απέραντο γαλάζιο ουρανό.

__________________________

Ελένη Βαφειάδου

Το ποίημα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από την Μαρία Μπάκα, στη Βίλλα Στέλλα στις 18/4/2024

https://youtu.be/zJwOfoM0K6Y?si=yTLl1Thwh5OyQukI

Η ΑΦΙΕΡΩΣΗ της Κωνσταντίνας Μπόμπολα στην Ελένη και η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής

 

ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Μου είχες πει...
Ποίημα είναι το τραγούδι
της ψυχής σου,
αποτυπωμένο αρχικά πρόχειρα και άναρχα
σε ένα χαρτί
για να μην χαθεί η στιγμή της έμπνευσης της σύνδεσης
με το "θείο"
που κρύβουμε μέσα μας.
Είναι στιγμές απρόσμενες
που γεφυρώνεται
το έσω με το έξω...

Ποίημα είναι
Ενότητα Αρμονία
Αποδοχή, Αγάπη
στο φως και στο σκοτάδι μας.
Είναι η Αλήθεια που αγκαλιάζει με τρυφερότητα όλες τις στιγμές,
όλα τα συναισθήματα.
Είναι εστίαση στην "ουσία",
χωρίς περιγραφές

με λόγια πολλά και περιττά.

Ποίημα είναι η κατάθεση
της ψυχής σου
που ταξιδεύει και συνηχεί με άλλες ψυχές άγνωστες
σαν να γνωρίζονται χρόνια.
Είναι εκείνες οι κρυφές στιγμές που είσαι
Ο Εαυτός σου.
Μου είχες πει....

Ποίημα είναι να βλέπεις
την ομορφιά εκεί
που δεν φαίνεται,
χαρά εκεί που δεν φωνάζει
και προσοχή σε εκείνο το "τίποτα"
που μόνο τίποτα δεν ειναι.
Μου είχες πει...

Ποιητές είμαστε όλοι
και ας μην γράφουμε ποιήματα
γιατί ποίημα είναι η ίδια
η ύπαρξη μας,
αυτά που δημιουργούμε
και άλλα τόσα που μπορούμε
να δημιουργήσουμε...

Ποίηση είναι να σιωπάς,
να ακούς, να βλέπεις,
να μυρίζεις, να "γεύεσαι"
το μεγαλείο της ζωής.
Γιατί η ζωή μας
είναι ποίημα!

Και μου έχεις πει επίσης
ποίημα είναι να μοιραζόμαστε
χωρίς το φόβο της αποδοχής.
Γιατί η αποδοχή είναι η αποδοχή του δικού μας
" ποιήματος"

Κωνσταντίνα Μπόμπολα, 21/3/2024

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΜΠΟΜΠΟΛΑ

...Μέσα από την ποίηση όλα αρχίζουν για την Ελένη εκ νέου…

Προσδίδει αξία και σημαντικότητα σε κάθε άφιξη και σε κάθε αναχώρηση…γιατί όλα έχουν λόγο ύπαρξης …

Όλα αρχίζουν να συν-δέονται, να βρίσκουν χώρο και λόγο ύπαρξης!

Όλη η διαδρομή της Ελένης ( όπως και όλων μας ) είναι μία σύνθεση…

Η Έλένη την παρατηρεί και την αποτυπώνει πολύ όμορφα μέσα στα ποιήματά της.. βήμα- βήμα, ψηφίδα- ψηφίδα με αγάπη, αποδοχή, ευγνωμοσύνη, διάκριση, ενότητα. Για να φτάσει εκεί χρειάστηκε χρόνος, δυσκολίες, πολλές αφίξεις και αναχωρήσεις .

Έφτασε στην αποδοχή αφού αποδόμησε το παλιό και διέκρινε εκ νέου, τις ποιότητες που δεν είχε παρατηρήσει ότι την χαρακτήριζαν, αναγνώρισε τα λάθη της χωρίς ενοχές, τις πεποιθήσεις που γινόντουσαν εμπόδιο κάποιες στιγμές , τις επιτυχίες της ζωής της , τους ρόλους που επωμίστηκε ασυνείδητα και την απομάκρυναν από αυτό που ήταν πραγματικά, έφτασε με λίγα λόγια να ανακαλύψει, να αποδεχτεί , να αναδείξει αξίες και ποιότητες που συνθέτουν αυτό που πραγματικά είναι η Ελένη.

Με αγάπη συνθέτει και συνδέει το 'ψηφιδωτό". Τιμά με σεβασμό το παρελθόν, ζει με ευγνωμοσύνη το τώρα, ατενίζει με ελπίδα και όραμα το μέλλον.

Με αυτή την Ελένη συνδέθηκα, ήταν μια σύνδεσης «καρδιάς» σε μια φάση ζωής που η τέχνη και το παιχνίδι, μας έδειξαν ένα νέο δρόμο έκφρασης που έχει μόνο αλήθεια, την αλήθεια του καθενός από εμάς.

Ευγνώμων που οι συνδέσεις μας συντονίζουν μαζί μια συναρπαστική διαδρομή φιλίας γεμάτη ποίηση.

Η διαδρομή της, οι αφίξεις και αναχωρήσεις, οι επιλογές της ήταν και είναι μια αέναη προσπάθεια να συνδέει και να συνδέεται, να γεφυρώνει και να ενώνει, γιατί όπως λέει στο YouKali

“Ότι μεγαλώνει, ωριμάζει

κι ανθίζει στο τόπο αυτό

μας ανήκει από κοινού.



ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΑ

Σημείωση: Η "συνάντηση" της Ελένης και της Κωνσταντίνας τον καιρό της απομόνωσης λόγω πανδημίας ήταν ένα αναπάντεχο δώρο και για τις δυό.
Η Κωνσταντίνα Μπόμπολα ζει στην Πάτρα και είναι εμψυχώτρια ομάδων με τη μέθοδο Συνθετικής Παιγνιόδρασης, μιας μεθόδου που χρησιμοποιεί το παιγνίδι και το βίωμα ως τρόπο μάθησης και εμψύχωσης. Τα ποιήματα της Ελένης και η Παιγνιόδραση της Κωνσταντίνας αλληλεπιδρούν και αλληλοεμπνέονται δημιουργώντας συνθέσεις και συνδέσεις.

Η Κωνσταντίνα Μπόμπολα σχολιάζει το ποίημα ¨Ψηφιδωτό" της Ελένης Βαφειάδου,  από την ποιητική συλλογή "Αφίξεις, Αναχωρήσεις, Ζωή" αφού πρώτα το απήγγειλε

"ΨΗΦΙΔΩΤΟ"

Ψηφίδες συνέλεγα για χρόνια πολλά
του ανεξήγητου εαυτού μου.
Δισταγμούς, αναβολές, ματαιώσεις,
ενθουσιασμούς, στρεβλώσεις
και ξανά επαναλήψεις.
Καθρέφτες διάλεγα ιδανικούς,
ακατάλληλους εραστές
και νάρκισσους πολλούς.
Τον κλέφτη συμπόνεσα,
τον ψεύτη θαύμασα
κι όλους τους συγχώρεσα,
μα αυτοί χωρίς εμένα χόρεψαν.

Περίσσεια συχνά είχα θυμού,
και στο ζύγι δύσκολο να βάλω
αγάπη, ενοχή, παράπονο.
Φόβο σπάνια είχα,
αλλά λάθος πράγματα φοβόμουν.
Να είμαι αρεστή
προσπαθούσα στους άλλους
περισσότερο απ’ ότι στον εαυτό μου.
Πόνεσα, μόχθησα, αγανάχτησα
τα λάθη μου να επαναλαμβάνω,
να μάθω ρώτησα σοφούς,
μάγους και ειδικούς.
αλλά τον τρόπο μόνο εγώ ήξερα
με μένα να συμφιλιωθώ.

Κι ήρθε κάποτε εκείνη η στιγμή
που υπολειπόταν,
να κατακτήσω με στοργή
ολόδική μου
την αποδοχή.

Η ύπαρξη ακέραιο ψηφιδωτό.

___________________________

Ελένη Βαφειάδου

 

 

 

 

ΤΑ ΡΟΔΙΑ

 

Κόκκινο που θριαμβεύει

τα ρόδια του κήπου

στο φως του Οκτώβρη

την κατήφεια σκορπίζουν

των ημερών.

 

Με καλούν να γευτώ

τους χυμούς τους,

αντίδοτο και θεραπεία

των οιωνών.

Τύχη κι ευημερία υπόσχονται.

 

Να μην περιφρονήσω αποφάσισα

το ζωηρό κάλεσμά τους﮲

τον Οκτώβρη,

μήνα δώρα φέροντα,

να εμπιστευτώ.

____________

Ελένη Βαφειάδου

 

ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΣΥ

 

 

Άσπιλο διάφανο κρίνο

δώρο της ζωής είσαι.

Μήτρα γόνιμη της γης,

ανθίζεις όταν λατρεύεσαι.

 

Τις προσταγές της φύσης

συνετά ακολουθείς,

αγάπη αντιτάσσεις στους εξουσιαστές˙

στους ώμους σου στηρίζεις

τα θεμέλια του κόσμου.

 

Φύση γήινη, αγνή,

τα χαρίσματά σου,

ομορφιά στην ύπαρξη προσθέτουν,

η φαντασία σου τον ορίζοντα επεκτείνει.

Με αφοσίωση και φροντίδα

για ζωντανούς και νεκρούς

τον πολιτισμό ορίζεις.

 

Την ήρεμη πυγμή σου,

της ύπαρξης βαρύτητα

πολλοί φθόνησαν˙

Να σε υποτάξουν θέλησαν

σκιά ρίχνοντας στη ζωή.

 

Ψυχή γυναίκας

ανεμπόδιστα προχώρα˙

αγάπη, ενότητα, ειρήνη

καθολικά να σκορπίσεις

 

γιατί αδέλφια είναι όλα τα παιδιά σου

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Την έλεγαν Crosby Fanny

μου φανερώθηκε σ’ ένα όνειρο μια νύχτα

πριν χρόνια, ολότελα τυφλή.

-Σε χρειάζομαι τόσο πολύ, μου είπε.

Το όνειρο έγινε ποίημα

το ποίημα έγινε βιβλίο.

-Τι χρειάζεται ένα τυφλό κορίτσι, αναρωτήθηκα;

Στίχοι ψηλαφήθηκαν με την αφή.

Τίτλος βιβλίου κοινός μας έφερε ξανά κοντά.

Νέα Υόρκη 1844, Αθήνα 2018.

Ποιήτρια και υμνογράφος,

διάσημη στην εποχή της κι έκτοτε

για στίχους αμέτρητους που υμνήθηκαν

χαρίζοντας δύναμη και κουράγιο.

Γραφή Braille δεν έμαθε ποτέ,

δίδαξε όμως παντού:

με την πίστη πώς να ακούμε

τις ψυχές πώς να ακουμπάμε

τον κόσμο πώς να ψηλαφούμε

την ζωή πώς να υμνούμε.

___________________________

Ελένη Βαφειάδου

Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή "Αφίξεις, αναχωρήσεις, ζωή" Εκδόσεις Εύμαρος, Δεκέμβριος 2023

 

ΣΤΑ ΙΧΝΗ

 

Διέσχισα τους Χρόνους,

των Ατρειδών

τα μονοπάτια ακολουθώντας, 

για να σε συναντήσω, 

κόρη ιερή. 

Τα μυστικά σου αφουγκράζομαι:

τους ψιθύρους του Απόλλωνα

του υπερβόρειου ταξιδευτή, 

το τρέμουλο του αμνού,

την δική σου ανάσα λαχανιασμένη, 

λέξεις ανάκατες σαν αραδιάζεις

για ν΄ ανταμώσουν τις προσδοκίες

των θεοπρόπων. 

Κι εκείνοι, 

με το κύρος της δικής σου αυθεντίας

με τα σημάδια των θεών

βαριά στους ώμους, 

τους χρησμούς ερμηνεύοντας, 

το παρελθόν μου 

που Ιστορία ονομάστηκε, 

χάραξαν. 

Έκτοτε θανατώθηκαν οι προφήτες.

Στην πυρά οι μάγισσες, 

χάθηκαν οι υποσχέσεις της αθανασίας. 

Ήρωες και ημίθεοι

κι οι θεότητες της φύσης 

υποτάχθηκαν,

στο μικρό πολύξερο

άπληστο, κυρίαρχο εγώ. 

Κι εγώ

κοντά σου αναζητώ

τον άγνωστο εαυτό μου

να βρω.

_______

Ελένη Βαφειάδου

Από την ποιητική συλλογή " Το τυφλό κορίτσι και άλλα ποιήματα" , Οκτώβρης 2018

ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ

 

Κοίτα τις ανεμώνες

άνθισαν και φέτος!
Το πέπλο του φόβου αψήφισαν
στα αφρόντιστα χωράφια,
δεν λύγισαν
από το βάρος που έπνιξε
ματαιωμένες προσδοκίες.

Ευλύγιστες ας είναι κι οι σκέψεις,
σαν φλόγες που γλύφουν
αχόρταγα το κούτσουρο.
Ανάλαφρες ανυψώνονται,
ώσπου να διαλυθεί ο καπνός.

Και τους φόβους
που πλέκεις μεταξύ τους
και σφιχτά τους υφαίνεις,
στις φλόγες ρίξε τους
να καούν.

Ανάλαφρα, πιάσε πάλι το τραγούδι
στο ρυθμό που ορίζουν οι αμφιβολίες,
και με σιγουριά διάλεξε
το δικό σου φωτεινό χρώμα
για φόντο. 

___________

Ελένη Βαφειάδου

ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Μια θάλασσα να μοιραστώ

πλατιά σαν την αγκαλιά

δυνατή σαν την βούληση

απέραντη σαν την αγάπη

ελεύθερη σαν την ζωή

απρόβλεπτη σαν τον πόθο

σκληρή σαν τον πόνο

ασίγαστη σαν τις σκέψεις

αλμυρή σαν τον μόχθο

αιώνια σαν τις φωτεινές ψυχές.

___________________________________

Ελένη Βαφειάδου

Αφίξεις, αναχωρήσεις, ζωή, Εκδόσεις Εύμαρος, Αθήνα Δεκέμβριος 2023

ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

Δεν είναι κακή η λέξη θέλω. 

Αυτή χτίζει τα όνειρα.

Λουλούδια οι επιθυμίες που κόβεις

πριν γεννηθούν, 

από φόβο μη και δεν χωρέσουν 

στη ζωή των άλλων.

Κι αν κάποιο προλάβει 

και ξεφυτρώσει απροσδόκητα, 

πάθος ανεξέλεγκτο, απαγορευμένο γίνεται.

Αν κρύψεις τις επιθυμίες σου, 

ενοχή θα φορτωθούν οι γύρω

για τον θυμό σου.

Αν τις πνίξεις, 

απωθημένο κι ανεκπλήρωτο το παράπονο

τη θλίψη θα θρέψει. 

Άσε με να τις ανακαλύψω μαζί σου, 

θα τις ποτίζω να μεγαλώσουν, 

στο πλευρό σου θα τις φροντίζω

μαζί με τις δικές μου.

Κι αν καμιά φορά μεταξύ τους μπλέκουν,

σα σοφοί κηπουροί

θα διαλέγουμε τις πιο γερές.

Θα κορφολογούμε τις ατίθασες και άπληστες,

στεφάνι να πλέκουμε

την αγάπη να φροντίζουν.

_____________________

Ελένη Βαφειάδου

Από την ποιητική συλλογή:

"Το τυφλό κορίτσι και άλλα ποιήματα" αυτοέκδοση,

2018

 

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Σ’ ευχαριστώ
Για τ’ όνομά σου που περήφανα προφέρω
Για τον αγέρωχο τρόπο που τίμησες την ζωή σου
Για την αμέριστη συμπαράσταση που σκόρπιζε
τα σύννεφα της δικής μου.
για τους κόπους και τις θυσίες που απαίτησαν
όσα δημιούργησες.
Για την επιδοκιμασία σου στα βήματά μου

που χάρη σε σένα ήταν πάντα θαρρετά
Για τις συμβουλές και τις διδαχές σου που
με καθοδηγούν.
Για τον όμορφο κόσμο που έχτισες γύρω μου
για να ζω μέσα σ’ αυτόν.
Για την πληρότητα της αγάπης σου που μετριάζει
ακόμα και το κενό της απουσίας σου.

____________________________________

Ελένη Βαφειάδου

Αφίξεις, Αναχωρήσεις, Ζωή, Εκδόσεις Εύμαρος, Αθήνα Δεκέμβριος 2023

Σκίτσο σε κάρβουνο της Ελένης Βαφειάδου, 2018

ΠΙΠΕΡΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ

Με δάκρυ πότισα
την όμορφη πιπερίτσα
που σου χάρισα απόψε
πριν φύγω.
Θα είναι το στερνό.

Λευκά τα άνθη της,
σαν καρπίσουν
τους κόκκινους καρπούς αγάπης
χρώμα ζωηρό θα δώσουν στις μέρες σου,
γεύση πικάντικη στην ζωή σου.

Κάψα θαυματουργή κι ευλογημένη
θα συνοδεύει
τις στιγμές της χαράς
μαζί με τη σκέψη μου.

__________________

Ελένη Βαφειάδου

Από την συλλογή "το τυφλό κορίτσι και άλλα ποιήματα", Οκτώβρης 2018

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ακολούθησα μια πεταλούδα
που απερίσκεπτα περιφρονούσε
τ´ αρώματα των λουλουδιών
προσπαθούσε να φτάσει στο καΐκι
που σκαρφάλωνε στα κύματα
μα εκείνα την πιτσίλισαν
και την κατάπιαν.


Έκλαψαν τα σύννεφα
με δάκρυα πορφυρένια
στόλισαν το λευκό άλογο
που ακολουθεί στον ορίζοντα
την γραμμή των ονείρων
κι αφήνει μια μεταξωτή
κλωστή η αράχνη
που λαμπυρίζει στο ακρογιάλι.

Παλλόμενη η κλωστή
σκορπίζει κελαρυστές
τις νότες
και το φεγγάρι σημαδεύει
τις λέξεις που τονίζει ο ποιητής
αποτυπώνοντας το άγγιγμα της γάτας
στο φωτεινό αστέρι.

ΑΠΟ ΨΗΛΑ

Απρόβλεπτες στιγμές
καμπύλες χαράζουν
στην γραμμή της ζωής.
Κάποτε την κρύβουν
με του φόβου την πειθώ
κι άλλοτε τη σηκώνουν
στ' αστέρια
να δει τον κόσμο από ψηλά.

-Άπληστη καρδιά
ξεχνάς το μικρό κι ασήμαντο
κλειδί στην ομορφιά,
τους μύθους
μες του κόσμου την ασχήμια.

Αλλιώτικη η ματιά από ψηλά.
Καθρεφτίζει
της ποίησης την ανάλαφρη πνοή,
το θρόισμα των φύλλων του δέντρου
και τα χείλη ενός παιδιού
που αθώα ρωτά.
__________________

Ελένη Βαφειάδου


Από την ποιητική συλλογή: "Το τυφλό κορίτσι και άλλα ποιήματα" Αθήνα, 2018

ΟΚΤΩΒΡΗΣ

Εκείνη τη μέρα του Οκτώβρη
ήσουν για μένα η μόνη λύση
Ανυποψίαστος ήρθες κοντά μου
όταν όλα για σένα είχαν τελειώσει
Μου ανακοίνωσαν την άφιξή σου
στην κατάσταση αναχώρησης πιθανού δότη
Μια συγκατάθεση είχε προκαθορίσει
τη συνάντησή μας

Δέχτηκα με βαθιά λαχτάρα
την υγεία σου στο κορμί μου
Προστατεύω από τότε
άφθαρτα τα όργανά σου
Η αμετάκλητη ένωσή μας
στον ορίζοντα ενός θανάτου με συνοδεύει

Τις μέρες μου ζω από τότε σαν γιορτή
Τις δημιουργίες της δανεικής ζωής μου
στη μνήμη σου αφιερώνω
Κερί με δέος ανάβοντας 

κάθε 12 του Οκτώβρη
φλόγα άσβεστη Σου στέλνω

______________________________

Ελένη Βαφειάδου

Αφίξεις, Αναχωρήσεις, Ζωή, Εκδόσεις Εύμαρος, Δεκέμβριος 2023

Η ΠΑΛΕΤΑ Ι

Ξεχύθηκαν τα χρώματα που είχε
φυλαγμένα στην καρδιά
τ’ αγνό αγόρι
και το βλέμμα της μαγνήτισαν.

Θα τα κυνηγήσει 
ως τ’ άπιαστα κύματα
ταξιδευτής μιας ουτοπίας

που του χαμογελά

καραβοκύρης τολμηρός
στα κοκκινωπά χρυσόμαλλα φτερά
της πεταλούδας.

Ρόδινο μικρόφυλλο κι εύρωστο σχίνο
μοιράζονται τώρα την ίδια σχισμή της πέτρας
στο κάστρο των ονείρων τους.

___________________________

(C) Ελένη Βαφειάδου