ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

 

Εκείνη τη μέρα του Αυγούστου

πάλλονταν τα κύτταρα από έρωτα
νιότης πρωτόγνωρης,
ανάσας δροσερής,
ένωσης
σαν από παλιά καθορισμένης
να συμβεί.

Αναγγελία θανάτου
φίλου που δεν αξιώθηκε
τη δεύτερη ευκαιρία
για δεύτερη φορά
την ίδια εκείνη μέρα
συνέβη.
Καθήκον θλιβερό,
του αποχαιρετισμού το στερνό φιλί,
μα το νεκροταφείο αδειανό.
Τα κυπαρίσσια
το ύστατο χαίρε
να μη μετριάσει
τη χαρά αποφάνθηκαν.

Σε συνθήκη κυριαρχίας του έρωτα,
για ταξίδι προσυμφωνημένο
σε πρωτοσυνάντησα τότε,
που δεν έμελλε
παρά ατέρμονους δρόμους
ν´ ανοίξει.
Ανυποψίαστη, μου μίλησες
για τον έρωτα των γυναικών
που δόνησαν στα βάθη των αιώνων
τις μούσες των ποιητών.

Και το εφήμερο που βίωνα
διάσταση απόκτησε διαχρονική,
σε μια αλληγορία
που ακόμα καμιά μας
δεν μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει
στα βοτσαλάκια της ακτής,
στο αγκάλιασμα του πελάγους.

Κάπως έτσι ξεκινάνε
τα πιο όμορφα ταξίδια.

Ελένη Βαφειάδου