ΕΡΩΤΙΚΟ

 

Κάποτε άρχισα ξανά να ονειρεύομαι.
Με μάτια κλειστά αφήνομαι
την επόμενη μέρα καθοδηγώ·
επιλέγω τους συνταξιδιώτες.

Έπαψα στην αγάπη να αντιστέκομαι·
τα δώρα της ζωής αποδέχτηκα

τις μαύρες σκέψεις απεκδύθηκα
κι άρχισα να με συναντώ.

Όταν με θυμό πέταξες το δαχτυλίδι
στη θάλασσα για πάντα να θαφτεί
με στοργή ανέσυρα το παράπονο·
προσευχή το έκανα για να συναντηθούμε.

Για να σε ανταμώσω
έπρεπε να με εξαγνίσω.
Γαλήνια η γη μου
μα ο παράδεισος για δυο φτιάχτηκε.

Σε δρόμους που δεν ήταν κοινοί
δική μας στιγμή ήταν η συνάντηση
που αλλάξε μοιραία τη ρότα
δυο μοναχικών κομητών.

Την ουσία σου όταν μου εμπιστεύτηκες
θέλησα να βλαστήσω τους καρπούς σου·
το κλειδί της ευτυχίας
να σου παραδώσω.

Κι εσύ, μ΄ευγνωμοσύνη
τους μυστικούς φόβους έδιωξες
τις μύχιες σκέψεις αποκάλυψες
κι ακούμπησες πλάι μου.

Κάθε φορά που η πόρτα
ασφάλιζει ξανά τη φυγή σου
απόρθητο κάστρο, κρύσταλλο
απροσπέλαστης σιωπής γίνεσαι.

Τα ίχνη σου ακολουθώ
τις μνήμες αναμοχλεύω
σαγήνη και μαεστρία συχνά κατακτώ
κοντά μου να σε φέρω.

Μα η ελευθερία που στην εκτίμηση
στηρίζεται
κατάκτηση γίνεται επιλογής
ανυπέρβλητης αξίας.

Έτσι πρόθυμα χορταίνω με την απουσία
που συχνά αγκαλιάζει τη ζωή μου,
αχόρταγα ρουφώ την εγγύτητα
όταν απλόχερα μου τη χαρίζεις.

Κι αν ποθώ να μοιραστούμε
επόμενες στιγμές, μέρες και ώρες
μόνο ό, τι αμοιβαία διεκδικούμε
έχει νόημα.

Μέχρι τότε σ΄ έχω κλείσει
σε τόπο ιδεατό δικό μου,
όπου μαθαίνω πώς
σιωπηλά και αθόρυβα να σε αγαπώ. 

______________________________

Ελένη Βαφειάδου

Πίνακας: Ακρυλικό σε καμβά, "Γυμνό" (2018)

ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ

 

Με καλείς κι έρχομαι κοντά σου

στη λευκότητα των νεφών και του χιονιού
στη σαγήνη του φεγγαριού
μ΄ αφήνεις να σ΄ αγγίζω
θέλεις να σε πλάσω ξανά
Εύα στη ζωή σου,
Βεατρίκη μετά την κόλαση και το καθαρτήριο
είμαι εδώ
όπως στα όνειρα με διαμορφώνεις
όταν με καλείς

Αν υπάρξει παράδεισος
ίσως να μας περιμένει σε αυτή τη στροφή.

____________________________________

Ελένη Βαφειάδου

Ζωγραφική με κηρομπογιές σε χαρτί (Μετόχι, 8/9/2026)

 

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

 Όταν η επόμενη αυγή φαντάζει όμορφη

όταν ο δρόμος σου δείχνει επιλογές

όταν τολμάς να διεκδικήσεις

όταν αξιοποιείς το παρελθόν για να προχωρήσεις

όταν αποβάλλεις το θλιβερό περίβλημα

Τότε 

η έκδυση ενός ακμαίου

είναι η πιο απαστράπτουσα στιγμή

Ελένη Βαφειάδου

Κολάζ :Το ταξίδι της ζωής, 2026

Το ποίημα "η Μεταμόρφωση" γράφτηκε τον Σεπτέμβριο του 2024 και πρωτοδημοσιεύτηκε σε κείμενο στο πέμπτο τεύχος του περιοδικού "Αντίλογος" με τον τίτλο: "Γράμμα σε ένα φίλο", το φθινόπωρο του 2025.

Αφιερώνεται στους συμμετέχοντες του θεατρικού εργαστηρίου του Εθνικού Θεάτρου με τίτλο "Mεταμορφώσεις...εγώ δεν είμαι αυτό που ήμουν" , 10/2025-6/2026 υπό την καθοδήγηση της σκηνοθέτριας Σοφίας Καραγιάννη, που είχα την χαρά και την τιμή να συμμετέχω, μαζί με τις ευχαριστίες μου. Αξέχαστο ταξίδι μεταμορφώσεων που μαζί εξερευνήσαμε μέσα από κείμενα μυθικά και διαχρονικά, τις Βάκχες του Ευριπίδη, τους μύθους του Οβίδιου, και το "4.48 Ψύχωση" της Σάρα Κέιν και μας οδήγησαν σε μια παράσταση που συνεχίζεται... στο θέατρο και τη ζωή.

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

 

Εκείνη τη μέρα του Αυγούστου

πάλλονταν τα κύτταρα από έρωτα
νιότης πρωτόγνωρης,
ανάσας δροσερής,
ένωσης
σαν από παλιά καθορισμένης
να συμβεί.

Αναγγελία θανάτου
φίλου που δεν αξιώθηκε
τη δεύτερη ευκαιρία
για δεύτερη φορά
την ίδια εκείνη μέρα
συνέβη.
Καθήκον θλιβερό,
του αποχαιρετισμού το στερνό φιλί,
μα το νεκροταφείο αδειανό.
Τα κυπαρίσσια
το ύστατο χαίρε
να μη μετριάσει
τη χαρά αποφάνθηκαν.

Σε συνθήκη κυριαρχίας του έρωτα,
για ταξίδι προσυμφωνημένο
σε πρωτοσυνάντησα τότε,
που δεν έμελλε
παρά ατέρμονους δρόμους
ν´ ανοίξει.
Ανυποψίαστη, μου μίλησες
για τον έρωτα των γυναικών
που δόνησαν στα βάθη των αιώνων
τις μούσες των ποιητών.

Και το εφήμερο που βίωνα
διάσταση απόκτησε διαχρονική,
σε μια αλληγορία
που ακόμα καμιά μας
δεν μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει
στα βοτσαλάκια της ακτής,
στο αγκάλιασμα του πελάγους.

Κάπως έτσι ξεκινάνε
τα πιο όμορφα ταξίδια.

Ελένη Βαφειάδου