ΕΡΩΤΙΚΟ

 

Κάποτε άρχισα ξανά να ονειρεύομαι.
Με μάτια κλειστά αφήνομαι
την επόμενη μέρα καθοδηγώ·
επιλέγω τους συνταξιδιώτες.

Έπαψα στην αγάπη να αντιστέκομαι·
τα δώρα της ζωής αποδέχτηκα

τις μαύρες σκέψεις απεκδύθηκα
κι άρχισα να με συναντώ.

Όταν με θυμό πέταξες το δαχτυλίδι
στη θάλασσα για πάντα να θαφτεί
με στοργή ανέσυρα το παράπονο·
προσευχή το έκανα για να συναντηθούμε.

Για να σε ανταμώσω
έπρεπε να με εξαγνίσω.
Γαλήνια η γη μου
μα ο παράδεισος για δυο φτιάχτηκε.

Σε δρόμους που δεν ήταν κοινοί
δική μας στιγμή ήταν η συνάντηση
που αλλάξε μοιραία τη ρότα
δυο μοναχικών κομητών.

Την ουσία σου όταν μου εμπιστεύτηκες
θέλησα να βλαστήσω τους καρπούς σου·
το κλειδί της ευτυχίας
να σου παραδώσω.

Κι εσύ, μ΄ευγνωμοσύνη
τους μυστικούς φόβους έδιωξες
τις μύχιες σκέψεις αποκάλυψες
κι ακούμπησες πλάι μου.

Κάθε φορά που η πόρτα
ασφάλιζει ξανά τη φυγή σου
απόρθητο κάστρο, κρύσταλλο
απροσπέλαστης σιωπής γίνεσαι.

Τα ίχνη σου ακολουθώ
τις μνήμες αναμοχλεύω
σαγήνη και μαεστρία συχνά κατακτώ
κοντά μου να σε φέρω.

Μα η ελευθερία που στην εκτίμηση
στηρίζεται
κατάκτηση γίνεται επιλογής
ανυπέρβλητης αξίας.

Έτσι πρόθυμα χορταίνω με την απουσία
που συχνά αγκαλιάζει τη ζωή μου,
αχόρταγα ρουφώ την εγγύτητα
όταν απλόχερα μου τη χαρίζεις.

Κι αν ποθώ να μοιραστούμε
επόμενες στιγμές, μέρες και ώρες
μόνο ό, τι αμοιβαία διεκδικούμε
έχει νόημα.

Μέχρι τότε σ΄ έχω κλείσει
σε τόπο ιδεατό δικό μου,
όπου μαθαίνω πώς
σιωπηλά και αθόρυβα να σε αγαπώ. 

______________________________

Ελένη Βαφειάδου

Πίνακας: Ακρυλικό σε καμβά, "Γυμνό" (2018)