Παρατείνω την αναμονή.
Αφήνω περιπλανώμενη τη φαντασία
να εξερευνά τ' άγνωστα μυστικά.
Τα φύλλα του κέδρου
έχουν το δικό τους μύθο
Τον αφουγκράζομαι μαγεμένη.
Μιλούν για ένα γερό άνθρωπο
που ονειρεύτηκε την απάτητη πλαγιά.
Σε αυτή θέλει μόνο πια ν' αναπνέει.
Αφήνω πίσω τις στάχτες.
Ξέρω πως μόλις η βροχή
ποτίσει τη διψασμένη γη
η άνοιξη θα ξανάρθει.
Κι όσο ακολουθώ το πέταγμα των πελαργών,
βρίσκω το δρόμο για να τη σώσω.
_____________________________
Ελένη Βαφειάδου
Από τη συλλογή "το τυφλό κορίτσι και άλλα ποιήματα", 2018 αυτοέκδοση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου