Η ΘΕΑ

Πιο ψηλά από τον κέδρο
διέσχισα το σημείο του πόνου
κι έστησα το καβαλέτο
στο παράθυρό σου.

________________

Ελένη Βαφειάδου

Φωτογραφία: Hossein Zare

Η ΜΟΙΡΑ

Άκουσα την έκκληση
κι εσύ την απελπισμένη κραυγή,
το όνειρο θελήσαμε να ψηλαφήσουμε.
Αγνό παιδί, μαύρο πουλί,
πεταλούδα φανταστική,
ξεκλείδωσες την κρυμμένη ευχή
κι αφεθήκαμε έκθετοι 

στην προσμονή.

Μιλήσαμε για την βροχή
και του ήλιου την λαχτάρα,
για την χαρά,
την πίκρα την στυφή.
Μιλήσαμε για τα παιδιά,
τους φόβους της ψυχής.
Τα όνειρα τα απατηλά
σε άστρα ευνοϊκά 

εναποθέσαμε.

Και να,
η μοίρα μας

 κοιτά 

και μας περιγελά.

______________

Ελένη Βαφειάδου

ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ

Mέτρησες τα χάδια με πόνο 

βία έπνιξε τις ανάσες 

την μήτρα ξαναζητάς. 

Προδοσία πικρή, 

φόβος και καχυποψία 

ακύρωσαν την συμπόνοια. 

Αγκάθια ολόδικά σου φύτρωσαν 

χωρίς εμπιστοσύνη. 

Ψάξε με το χέρι στην καρδιά 

την δίψα σου να σβήσεις. 

Φάρος ζεστός και γιατρειά 

να γίνεις

για να ανθίσουν τα παιδιά.

_____________________

Ελένη Βαφειάδου

Η ΖΩΗ

Με μια κραυγή,
μια ανάσα κι ένα φως
η ζωή 
το τραγούδι ξεκινά.
Θάνατος την παραφυλάει.

Απρόβλεπτη κι ατίθαση
μαζί του φλερτάρει,
στροβιλίζονται
στον ίδιο σκοπό.

Του έρωτα δοξάρι
δίνει πάθος και παλμό,
το θάνατο νικάει.
Όμορφη είναι η ζωή.

Χορεύεις στο δικό της ρυθμό.

Κι αν δειλιάσεις, 

σε προσπερνά.

________________

Ελένη Βαφειάδου

Πίνακας: "Ο Χορός" του Αχιλλέα Βεζύρη

Το ποίημα αυτό συμπεριλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή

'Το τυφλό κορίτσι και άλλα ποιήματα" με τον τίτλο "Η ζωή"

Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

Αν αντικρίσεις σε ποικιλόχρωμο αγρό  
τη σεμνή κι αθώα Μαργαρίτα
ίσως δεν την ξεχωρίσεις,  
παιχνιδίζει χαρούμενα με τους πιο ταπεινούς βλαστούς 

αναδεικνύοντας την ομορφιά τους. 

Μέσα στις πόλης την κοσμοσυρροή 

ευλύγιστη κι ατίθαση,

σπάνια θα ξεπροβάλλει

σε περίτεχνο μπουκέτο στολισμένη.

Μην την μαδήσεις, 
άδικα θα την πονέσεις,
δεν θα σου πει εκείνη ποιος σ' αγαπάει, 
η καρδιά σου μόνη το ξέρει.

Τ' αγνά λευκά της πέταλα

άσε να σκορπίσουν σε χάδι του αέρα, 

κι ο κίτρινος ήλιος της 
γεμάτος ζωή 

τις νύφες της Χαράς θα ξανανθίσει.
_________________

Ελένη Βαφειάδου

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Η αυλαία στήθηκε 

στο γέρικο πλατάνι.

Πλήκτρα άγγιξαν τους χυμούς

χέρια ενώθηκαν απαλά 

κύτταρα έστησαν χορό 

σε ανάλαφρο ρυθμό.

Νεράιδες λικνίστηκαν 

στην πυρά

εκεί 

στων Κενταύρων το βουνό.

Ταξίδι η φαντασία ξεκινά
ν' αλλάξει τον κόσμο με μια πινελιά της!

________________________________

Ελένη Βαφειάδου

Το ποίημα δημοσιεύτηκε στην ποιητική συλλογή: "Το τυφλό κορίτσι και άλλα ποιήματα", Αθήνα 2018, εκδόσεις Εύμαρος

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Κρύβομαι από τις λέξεις,
κρύβομαι καθώς αλαφροπατώ
φοβάμαι μη μαρτυρήσουν
πώς ξεγελάστηκε η αγάπη.

Ξετυλίγει ήρεμα η ανέμη το παραμύθι
ακολουθώντας πιστά τον κύκλο της προσδοκίας
και θωπεύει την χαρά

μα η έμπνευση σιωπά... 

αυτή τον τελευταίο λόγο στους στίχους θα φανερώσει
ερμηνεύοντας στα σημεία την αρμονία
ή την ανακολουθία
που ξανά θα ματώσει
στο αγκαθωτό και τραχύ μονοπάτι την μοναξιά.

Μόνη ελπίδα η έκφραση
σαν αρθρώσει σωστά
το συναπάντημα
του πριν με το μετά
του εγώ με το εσύ

συλλαβίζοντας επιδέξια
το παρόν στο εμείς.

 _____________

Ελένη Βαφειάδου

Πίνακας : Piecefull moon at sea, Michelle Pier