Δεν ξέρω τι είναι εκείνο που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο της τέχνης.
Ξέρω όμως πως οι άνθρωποι της τέχνης μετατρέπουν το βίωμά τους σε τέχνη. Τον πόνο τους σε δράμα, την έμπνευση τους σε μεγαλείο, την αγωνία τους σε παρακίνηση, τον θυμό τους σε επανάσταση.
Κι έτσι επικοινωνούν μαζί μας.
Κι όταν μας αγγίζουν εμείς άλλοτε κλαίμε, άλλοτε γελάμε, άλλοτε μας εξυψώνουν κι αισθανόμαστε σαν λίγο να ψηλώσαμε, να γίναμε πιο δυνατοί ή πιο ανάλαφροι από τα ανούσια της καθημερινότητας βάρη μας, λίγο πιο υποψιασμένοι, λίγο πιο ενσυνείδητοι και συνειδητοποιημένοι, λίγο πιο αφυπνισμένοι, λίγο πιο θεραπευμένοι από τις αδυναμίες της φύσης μας ίσως…
Κι έτσι η τέχνη έχει αυτή τη μαγική δύναμη να μας ταρακουνάει να μας αλλάζει, να μας εκπαιδεύει, να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, να αφυπνίζει και να αλλάζει εντέλει όλη την κοινωνία με μια βαθιά και ουσιαστική επιρροή, συχνά άλογη και αναπάντεχη.
Αυτές είναι μερικές μόνο από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που με κατέκλυσαν βγαίνοντας απόψε από το Θέατρο Ελεύθερη Έκφραση έχοντας παρακολουθήσει την παράσταση "Ζητείται ελπίς" βασισμένη στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Αντώνη Σαμαράκη που γράφτηκε το 1954 και που επέστρεψε στο θέατρο Ελεύθερη Έκφραση όπου είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά το 2009, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Την πρόσκληση για να παρακολουθήσω την παράσταση μου την είχε απευθύνει λίγες μέρες πριν η ίδια η πρωταγωνίστρια του έργου και καλλιτεχνική διευθύντρια του θεάτρου κα Μαίρη Ιγγλέση, όταν την συνάντησα Κυριακή πρωί να πηγαίνει στο θέατρο για παράσταση μαζί με την κόρη της Ειρήνη Κουτσαύτη, σκηνοθέτρια του έργου και τον μικρό της τρίχρονο εγγονό της.
-Ελα να δεις την παράσταση, μου είπε, με τον συνηθισμένο ένθερμο και ζωηρό της τόνο.
Ήταν ακριβώς έναν μήνα μετά την τραγική απώλεια του Γιάννη που βύθισε όχι μόνο την οικογένειά τους αλλά ολόκληρη τη γειτονιά μας, τη μικρή μας πόλη σε ένα δυσβάσταχτο πένθος. Κι αυτές οι δυο σπουδαίες γυναίκες είχαν την δύναμη και το κουράγιο να στήσουν μια εξαιρετική παράσταση και μέσα από αυτή να βρούν τη χαμένη ελπίδα, να μιλήσουν και να σπαράξουν για το πένθος, την απώλεια και την απελπισία και εντέλει να μας δώσουν εμάς δύναμη κι ελπίδα μέσα από τον πόνο τους.
Συγκλονιστική η ερμηνεία της Μαίρης Ιγγλέση σαν μάνα του Γιάννη, του κάθε αδικοχαμένου Γιάννη, του δικού μας Γιάννη της κάθε μητέρας.
Λιτή και απέρριτη η σκηνοθετική ματιά της Ειρήνης
Κουτσαύτη καταφέρνει να ενοποιήσει τα τέσσερα διηγήματα σε ένα ενιαίο δρώμενο που ξετυλίγεται με εύστοχες εναλλαγές κι ένα ρυθμό που απογειώνεται ειδικά στο δεύτερο μέρος της παράστασης. Η μουσική του Νότη Μαυρουδή πλαισιώνει πολύ ταιριαστά ηχητικά τους μονολόγους και τις σκηνές του έργου εντείνοντας την ένταση και το νόημα των σκηνών.
Κουτσαύτη καταφέρνει να ενοποιήσει τα τέσσερα διηγήματα σε ένα ενιαίο δρώμενο που ξετυλίγεται με εύστοχες εναλλαγές κι ένα ρυθμό που απογειώνεται ειδικά στο δεύτερο μέρος της παράστασης. Η μουσική του Νότη Μαυρουδή πλαισιώνει πολύ ταιριαστά ηχητικά τους μονολόγους και τις σκηνές του έργου εντείνοντας την ένταση και το νόημα των σκηνών.
Εξαιρετική η ερμηνεία του Γιώργου Πασσάκου, σταθερού συνεργάτη του θεάτρου Ελεύθερη Έκφραση, που τον θυμάμαι να ξεχωρίζει για πολλά χρόνια σε διάφορους ρόλους που ερμήνευσε στο θέατρο Ελεύθερη Έκφραση. Aπόψε εντυπωσίασε ερμηνεύοντας το διήγημα ¨ποτάμι» αλλά και άλλους ρόλους.
Πολύ καλή η απόδοση και των άλλων δυο ηθοποιών της παράστασης, του Γιάννης Κουρμπάνης και της Ακριβής Μελισσόβα, ενώ στο υπέροχο φουγιέ του θεάτρου υπήρχε έκθεση με προσωπικά αντικείμενα του Αντώνη Σαμαράκη. Επίσης αρχειακό βίντεο για τη ζωή και τη δράση του συγγραφέα προβλήθηκε πρίν την έναρξη της παράστασης.
Αύριο είναι η τελευταία παράσταση για ενήλικους θεατές, ενώ τα πρωινά δίνονται παραστάσεις για σχολεία. Μακάρι βέβαια να συνεχίσουν οι παραστάσεις, καθώς είναι ένα έργο πολύ επίκαιρο με πολύτιμα κοινωνικά και πολιτικά μυνήματα πιο επίκαιρα από ποτέ. Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές για αυτή την παράσταση.
Ελένη Βαφειάδου
Ηράκλειο Αττικής 15/12/2025 Δείτε λιγότερα
